Trekking do wiosek górskich plemion

W Chiang Mai jest wiele firm, specjalizujących się w tego rodzaju trekkingu (większość należy do Północno Tajlandzkiego Klubu Podróżniczego).

Przed skorzystaniem z ich usług należy się upewnić, czy są zarejestrowane w Tajlandzkiej Administracji Turystycznej (TAT) i Policji Turystycznej. Ta ostatnia może także polecić najlepszą firmę trekkingową. Taka firma z wyprzedzeniem poinformuje o długości podróży, miejscach, które będą odwiedzane, zapewnionych posiłkach itp.

Uczestnicy są dzieleni na grupy, liczące przeciętnie od 4 do 10 osób. Dzięki temu koszt podróży (na osobę) obniża się do następującego poziomu: 1600 baht (sprawdź aktualny kurs bahta tajskiego) za 2 dni i 1 noc, 1800 baht za 3 dni i 2 noce oraz 2200 baht za 4 dni i 3 noce. Cena obejmuje posiłki, zakwaterowanie i rozrywki.

Nie poleca się podróżowania bez przewodnika. Bez niego można łatwo się zgubić. Poza tym, wiele górskich plemion prowadzi koczowniczy tryb życia, więc dotarcie do nich samemu może być niemożliwe. Niektóre są także niechętnie nastawione do obcych i nie możemy mieć pewności, że zapewnią nam nocleg.

Turystom zaleca się szacunek dla napotykanych symboli religijnych i rytuałów. Zawsze należy pytać przewodnika o to, co można, a czego nie można w danej wiosce robić (dotyczy to także fotografowania).

Niektóre plemiona (przede wszystkim Karenowie i Hmongowie) to wyznawcy katolicyzmu. W Chiang Mai znajduje się Katolickie Centrum Hmong, które opiekuje się chrześcijanami żyjącymi w wioskach na terenie diecezji Chiang Mai. Katecheci odwiedzają mieszkańców, by opowiadać im o Chrystusie, modlić się, chrzcić i odprawiać Msze święte. Obecnym dyrektorem Centrum jest Polak, ojciec Cyprian Czop OMI, pochodzący z parafii Lubartowo.

Trzy główne trasy trekkingowe:
•    Chiang Mai-Mae Tang – jego największą atrakcją jest spływ po rzece Mae Tang bambusową tratwą.
•    Chiang Mai-Mae Hong Son – trasa ze wspaniałymi widokami.
•    Chiang Mai-Chiang Rai – wyprawa w okolice Złotego Trójkąta – położonego przy granicy z Birmą i Laosem znanego ośrodka uprawy maku lekarskiego, służącego do produkcji opium.

Informacje ogólne o kuchni hiszpańskiej

Kuchnia hiszpańska charakteryzuje się występowaniem w niej zarówno potraw śródziemnomorskich, jak i specjalności regionalnych. Znajduje się w niej swoiste nasycenie rozmaitych gatunków ryb, owoców morza i warzyw z wyraźną nutką pikanterii. Mięso jest również zaliczane do podstawowych składników narodowościowej kuchni hiszpańskiej i bardzo często występuje w postaci suszonej (jagnięcina, mięso królicze, wieprzowina, wołowina).

W Hiszpanii przyjął się zwyczaj jadania śniadań poza domem, gdzie oprócz zazwyczaj słodkiego posiłku pijane są także poranne kawy. Ludność hiszpańska jest niezwykle towarzyska, dlatego też widokiem codziennym są posiłki spożywane przy jednym stole przez obcych dla siebie ludzi, którzy w trakcie posiłku prowadzą ożywione rozmowy.

W porze największych upałów ludzie udają się na popołudniową drzemkę, określaną mianem sjesty. Obiady są stosunkowo rzadko spożywane w godzinach południowych z dwóch konkretnych względów. Po pierwsze późna pora spożywania śniadań (do samego południa włącznie), oraz niemiłosierne upały odbierające apetyt. Kiedy temperatura spada, a ludzie wracają z pracy wszystkie restauracje oraz przydrożne puby przeżywają istne oblężenie, bowiem wypada wtedy pora obiadokolacji (zwykle od godziny 20stej). Posiłki spożywane są przez Hiszpan do późnych godzin nocnych i występują one zwykle w postaci dwóch głównych dań oraz przystawek i deseru. Cała ceremonia spożywania posiłków trwa długo a w ekstremalnych sytuacjach może to trwać nawet powyżej trzech godzin (!)

Wina hiszpańskie

Hiszpania słynie z produkcji wielu rodzajów win, którymi często gęsto raczą się jej mieszkańcy. Wina pijane są rano, w południe, wieczorem – praktycznie do każdego posiłku. Kraj ten jest jednym z trzech największych producentów win w Europie, a przeciętny obywatel rocznie potrafi wypić od 35 do nawet 70 litrów tego aromatycznego trunku.

Podróżuj z nami